تداوم اعتراضات مردمی و چالش‌های اجتماعی

تاریخ انتشار: ۱۱ مرداد ۱۴۰۰ – ۶:۳۱ ب.ظ

سخن روز
۱۰/۵/۴۰۰

از ابتدای تیر ماه امسال اعتراضات بخش‌های مختلف اجتماعی اشکال پی‌گیرتر و همگانی‌تری گرفته است. بخش‌های مختلف جامعه که بعضا ممکن بود با توهم به انتخابات و یا در پیش گرفتن سیاست صبر و انتظار ته‌مانده امیدی به تغییرات سیاسی از طرف حکومتگران داشته باشند با نمایش انتخاباتی و نتایج غیرقابل باور آن دیگر تمامی امیدها به تغییر حکومتگران به ناامیدی تبدیل شد. این بخش از جامعه که همواره با امید تغییر از بالا خود را ارضاء می‌کنند همراه با کسانی که انتخابات را تحریم کردند اگر هنوز در میان اقشار میانی و حتی نزدیک به حکومت وجود داشتند، اکنون به کسانی تبدیل شده‌‌اند که هم‌راستا با مخالفان‌‌اند و هر چند به صورت نانوشته اما دیگر تمامی آحاد جامعه باور کردند که حکومت‌گران به دنبال هیچ‌گونه تغییری نیستند.

از همین جهت بود که درست چند روز پس از انتخابات و نتایج اعلام شده آن اعتصاب سراسری کارگران پیمانکاری نفت و گاز آغاز شد. این اعتصابات که خواسته‌های صنفی مشخصی داشت و افزایش حقوق و شرائط کاری اساس آن را تشکیل می‌داد، اما با سراسری شدن خود و پیوستن بخش‌های مختلف به این اعتصابات و هم چنین حمایت تمامی کارگران و زحمتکشان از آن خواسته‌ها نشانگر عمق نارضایتی کارگران و زحمتکشان از وضعیت حاکم بر جامعه بود. هر چند که چنین اعتراضاتی در سال‌های گذشته و نیز در جریان اعتراضات فولاد خوزستان و اعتراضات کارگران هفت‌تپه نیز و جود داشته است و اوج اعتراضات سراسری در آبان ۹۸ به بهانه گرانی بنزین منجر به کشتار وسیعی شد که هنوز ابعاد آن مشخص نشده است.

اما ویژگی این دوره از مبارزات مردمی آن است که بخش‌های مختلف یکی به دنبال دیگری اعتراضات را پی می‌گیرند و خواسته‌های مردم اساسا سیاسی شده و خواهان تغییرات اساسی هستند. به همان گونه که به دنبال اعتصابات کارگران پیمانی نفت که سراسری و عمومی بود و با پشتیبانی بسیاری بخش‌های دیگر جامعه همراه بود، اعتراضات خوزستان برای مسئله آب ادامه یافت و پس از آن اعتراضات سایر شهر‌ها نیز دیگر کاملا شکل سیاسی داشته و به هر بهانه‌ای اکنون مردم به خیابان‌ها می‌آیند و شعار‌های سیاسی خود را تکرار می‌کنند. ویژگی اعتراضات این دوره آن است که خواست مشخص سیاسی محرکه آن است زیرا که بهانه‌های گرانی بنزین یا گرانی معیشت و مساله حقوق‌های صنفی مرحله‌ای پشت سر گذارده شده است.
اکنون یک رویارویی سیاسی میان مردم و حکومت ایجاد شده است که جز با تسلیم یک طرف راه دیگری برای حل این رویاروئی و جود ندارد.
بخش‌هایی از حکومتیان آن چنان که از شواهد و قرائن بر می‌آید، بر این باورند که اگر مسائل اقتصادی و معیشت مردم حل شود، تنش و اعتراضات مردمی کاهش می‌یابد و از همین رو برنامه‌های آینده خود را چنان تنظیم کرده‌‌اند که با روی کار امدن دولت جدید، بتوانند بخش‌های عمرانی را به راه انداخته و از این طریق با ایجاد رونق اقتصادی وضعیت معیشت مردم را بهبود بخشند و از این طریق رضایت اعتراض‌کنندگان را تا حدی به‌دست آورند.
اما این تصور با دو چالش اساسی مواجه است. در درجه اول این باور یک خام‌اندیشی و یک نماد از نادانی این باورمندان است. زیرا که آنها درک مشخصی از روابط اقتصادی حاکم بر جامعه که خودشان پایه‌گذار آن هستند، ندارند. در یک اقتصاد رانت‌خوار و اختلاس‌گر و رشوه‌بگیر هر گونه برنامه اصلاحاتی تنها در طرح‌های کاغذی مدفون می‌شود، زیرا که اساسا هیچ‌گونه سیستم و ساز و کاری متناسب با اجرا برای خودش ندارد و دستگاه عریض و طویل بوروکراسی فاسدی که باید آن طرح‌ها را به اجرا در آورد، در همان قدم اول آن طرح‌ها را به بن‌بست می‌کشاند. علاوه بر آن وجود تحریم‌های بین‌المللی و قطع روابط مالی با نهاد‌ها و بانک‌های پولی جهانی مزید بر علت شده و می‌تواند هرگونه طرح اقتصادی با مشکلی جدی مواجه کند. هر چند که امید این برنامه‌ریزان حکومتی به نظر می‌آید که بیشتر بر تکیه به تعامل با کشورهای چین و روسیه باشد و پایه اصلی برنامه‌هایشان را بر قرارداد ۲۵ ساله با چین گذارده باشند. اما به روشنی می‌توان گفت که با تمامی این احوال اعتراضات مردم دیگر جنبه اقتصادی ندارد و رنگ و بوی سیاسی آن از هر زمانی بیشتر شده است و در چنین شرائطی است که حتی ایجاد رفاه اقتصادی هم نمی‌تواند “صفرای” حاکم بر روابط مردم با حکومت را حل کند بلکه ای چه بسا که از قضا “سرانگبین صفرا فزاید” و “روغن بادام خشکی آورد” زیرا که خانه اعتماد میان مردم و حکومت از پای‌بست ویران است.

در چنین شرایطی بر نیروهای مردمی است که تا آنجا که در توان دارند بر هماهنگی وهم‌آوایی اعتراضات مردم بکوشند و خواسته‌های بر حق مردم را به صورت همگانی و منسجم به گونه‌ای هماهنگ کنند تا بار دیگر بخش دیگری از استثمارگران با رنگی دیگر، جایگزین بخش‌های فعلی نشوند و دسته‌ای از سرمایه داران با ردایی متفاوت بر جان مال زحمتکشان و مزد و حقوق بگیران مسلط نشوند. در همین روند است که تشکیل #نهاد‌های_مردمی در جریان اعتراضات و #شوراهای_مدیریتی_در_محلات_کار_و_زندگی در فرایند گسترش مبارزات از اولویت‌های پیش‌برد مبارزات است.

#نهاد‌های_مردمی
#شوراهای_مدیریتی_در_محلات_کار_و_زندگی

@kanoonmodafean

یافتن مطالب :