شوراها در غرب شوراهای کارگری بدیل پارلمانها

تاریخ انتشار: ۱۶ مرداد ۱۳۹۹ – ۵:۵۰ ب.ظ

صدای کانون

۱۹۲۰-۱۹۱۵

نویسنده دانی گلکستین
مترجم علیرضا ثقفی

در شرایطی که بسیاری از کارگران به پارلمان بی اعتمادند و آن را عوام ‏فریبی میدانند، به‌جز کشورهای اروپای شرقی (که با شیوه های حکومت استالین اداره میشد) کسانی که آلترناتیو وضع موجود را جعبه ی رای میدانند، در حال کاهش هستند. تاریخ بیانگر آن است که شوراهای کارگری آلترناتیو هر دو سیستم بوده است، آلترناتیوی که تا به امروز نیز آلترناتیو باقی مانده است. بعضی از برنامه ریزان اجتماعی به این مساله توجه نکرده اند. کارگران و دهقانان روسیه در سالهای ۱۹۰۵ و۱۹۱۷ همانند همتایان خود در آلمان ۱۹۱۸ و لهستان ۱۹۵۶ یا شیلی ۱۹۷۲، به‌دنبال یک برنامه ی ازپیش تعیین شده به راه نیافتادند. آنها نوعی از دموکراسی مردمی را ایجاد کردند تا بتواند بحران سرمایه داری را به نفع اکثریت مردم حل کند. از نظر تاریخی، قدرت سازماندهی کارگران از درون شوراها (یا آنگونه که در روسیه میگویند: سوویتها) بیرون آمد و بزرگترین چالش را در مقابل قدرت دولتی سرمایه داری به وجود آورد. اکنون پس از آن که نظام سرمایه‏ داری بار دیگر با سقوط روبه رو شده است، سنت شوراهای کارگری باید احیا شود، از ابهام بیرون آید و به تفصیل در برابر مخالفانِ رفرمیست و استالینیست آن مطرح شود.
این کتاب نمیخواهد تمام اشکال فعالیتهای شورا را که تا به امروز وجود داشته، بشکافد. در ابتدا تجربه ی روسیه را به طور مختصر یادآوری میکنیم و سپس بر روی سایر نمونه های سوسیالیستهای انقلابی متمرکز میشویم که در شرایط حاکمیت پارلمانی و رفرمیسم عامیانه، شکل گرفته اند. فعالیت شوراها در سه مرکز آن، کشورهای بریتانیا، آلمان، ایتالیا – به طور مفصل مورد بحث قرار خواهند گرفت.
این کتاب به تدریج و به صورت فایلهای صوتی بازنشر می یابد.

فایل اول: مقدمه را می توانید از اینجا دانلود کنید:

https://drive.google.com/file/d/1jRoClV2UIb_r-CcacYiQVtkN9hExgEHg/view?usp=sharing

یافتن مطالب :