مقابله با کرونا با کدام امکانات ؟

تاریخ انتشار: ۱۹ اسفند ۱۳۹۸ – ۹:۵۳ ق.ظ

شهناز نیکوروان
بی گمان ما در شرایط بسیار سختی بسر می‌بریم و همانگونه که همیشه انسانهای فقیر و بی پناه قربانی بوده اند باز بیشتر قربانی خواهند شد اما در این شرایط حساس که جز امکانات پزشکی وتوانایی مدیریت بحران عظیم ویروس کرونا، در حال حاضر راهی برای درمان وجود ندارد. کرونا آرام اما با هیاهو آمد تا بیشتر به مردم یادآوری کنند چون سایر شرایط بحرانی مرگ و زندگی مردم برای حکومتیان هیچ فرقی ندارد.
بیش از ۴۰ روز از اعلام اولین کسی که به ویروس کرونا مبتلا شد می‌گذرد و البته این ویروس به ویروس چینی نیز شناخته شده که می‌گویند شروع بیماری از چین بوده است. گمانه زنی‌های بسیاری در رسانه‌ها از مبدا وعلت شیوع این ویروس در رسانه‌های مجازی بصورت شایع وجدی مطرح می‌باشد. اگر تمام این بحث‌های تاریخی بیماری‌های ویروسی و عفونی و دیدگاه‌های متفاوت پیرامون چرایی واهمیت آنها را کنار بگذاریم اما لازم است به حق وحقوق مردم و وظایف دولت‌هایی که ادعای سرپرستی یا اداره این مردم را در کشورهای مختلف به عهده دارند و بسیار حایز اهمیت و ضروری است، توجه شود.
در حال حاضر شیوع کرونا ویروس در سراسر جهان گزارش می‌شود، اما اعلام وجود این ویروس برای اولین بار در دسامبر گذشته در ووهان، شهری در استان هوبی چین کشف شد. طبق اعلام سازمان بهداشت جهانی، ویروس به سرعت در حال گسترش است و این ویروس کشنده است.
شروع ویروس کرونا گفته می‌شود از ووهان چین شروع شده ودر همان ابتدا بر مهلک بودن این ویروس توسط پزشکان ومحققان چینی تاکید شده بود کما اینکه پزشکی که در رابطه با این ویروس هشدار داده بود، خود فوت کرده است. در حالی که شهروندان به اطلاعات موثق و درست دسترسی ندارند اطلاعات نادرست از خود ویروس بیشترگسترش می‌یابد. ارزش آگاهی از اینکه داستان‌های اغراق آمیز یا التهابی، بخشی از مسئله هستند نه راه حل، باید تأکید کرد و اینکه با اطلاع رسانی به موقع و درست باید از ایجاد ترس و وحشت ایجاد شده جلوگیری و به ایجاد شرایط کاهش درصد ابتلای مردم بیشتری به ویروس کمک کرد.
مسئولین نه تنها هیچ راهکاری برای حل این مشکل ندارند، مردم نیز به آنها اعتماد ندارند چرا که هرگز هیچ حرکتی در راستای منافع مردم انجام نداده اند و سالهاست که با انکار و پنهانکاری کشور را به نابودی کشانده اند، دولت باید عملا این اعتماد را به مردم بدهد که ابتکارات بهداشت عمومی در حال انجام برای مهار ویروس کرونا به نفع آنها انجام می‌شود. اصلا اهمیتی ندارد که دولت با چه چیزی مواجه شود، باید شفاف باشد و اطلاعات دقیقی را به بهترین شکل ممکن با دانش علمی روز به مردم ارائه دهد، تا این اعتماد را در مردم ایجاد کند. سالهاست خلاف اعتماد ومنافع مردم حرکت کرده اند اما عدم حل بحران ویروس کرونا، دولتها را هم نابود می‌کند.
ویروس کرونا ویروس کشنده جدید در سراسر جهان رو به گسترش است اما ایران به دومین مرکز ابتلای به این ویروس تبدیل شده و حتی انتقال دهنده ویروس به کشورهای دیگر اعلام شده است و هر لحظه وضعیت ایران بحرانی تر می‌شود عدم دسترسی مردم به امکانات بهداشتی به علت گرانی و کمیابی وبی مسئولیتی حکومت مانند بحران‌های سیل، زلزله و حتی جنگ ایران عراق بخوبی نشان می‌دهد که این حکومت جز برنامه برای سرکوب وبه روز سیاه نشاندن مردم هیچ برنامه یا چشم اندازی دیگری تدارک نمی بیند. ویرانی صنعت وتولید، منابع طبیعی و محیط زیست کشور بخوبی بیانگر این ادعا می‌باشد. حکومت ایران نه تنها در شرایط بحرانی در شرایط عادی هم هرگز به فکر مردم ایران نبوده است بلکه تنها به فکر بقای حکومت هستند. با اعلام خبر ویروس کرونا بسیاری از کشورها ارتباطات مسافرتی یا مرزهای خود را با کشورهای ناقل به ویژه چین قطع کردند، بعضی از مشاغل و مراکز آموزشی را تعطیل کردند و تجمع‌های عمومی را به منظور مهار این بیماری مسری لغو کردند. ایتالیا، سنگاپور و کشورهای مبتلای دیگر اقدام به فعالیت‌های بهداشتی گسترده و قرنطینه مناطق درگیر کردند اما دولت ایران با انکار و پنهانکاری و وعده اتمام این بحران، به شدت در سرایت وگسترش این ویروس و بازی با جان مردم نقش عظیم وهولناکی دارد. هیچ حکومتی این چنین به نابودی مردم همت نمی بندد.
سال‌هاست میلیون‌ها بشکه وگاز کشور فروخته می‌شود ومیلیاردها دلار از فروش این منابع ملی کسب می‌گردد، اما آمارها و وضعیت نابسامان اقتصادی، بهداشتی، آموزشی و رفاه اجتماعی کشور به خوبی بیانگر مصرف این منابع مالی عظیم مالی در جاهایی دیگر است که جز فقر وفلاکت برای مردم نتیجه ای به دنبال نداشته و ندارد.
مرکز پژوهشهای مجلس در نیمه اول سال جاری اعلام کرده بود که بیش از ۴۰ درصد مردم ایران زیر خط فقر هستند گرچه این آمار منابع دولتی می‌باشد واغلب نرخ پایین تری را از واقعیت را اعلام می‌کند اما ما می‌دانیم با توجه به افزایش تحریم‌ها و تعطیلی کارخانه‌ها و تولید کشور و واردات بی رویه دست اندرکاران دولتی و وابستگانشان این آمار به نرخ بیشتری رسیده است و این تنها اشاره ای جزیی به شرایط حاد اقتصادی اکثریت جامعه می‌باشد. با توجه به این که شغل‌های موقتی در جامعه طی سال‌های اخیر رو به افزایش بوده و می‌باشد ویروس کرونا هجوم شدیدی به معیشت کسانی است که شغلشان روزانه و در معابر عمومی است و درآمد شان به کسب‌های روزانه بستگی دارد؛ دست فروشانی که در سراسر شهرهای ایران دست فروشی می‌کنند و روزانه مبلغ اندکی برای گذران زندگی بخورونمیرشان کسب می‌کنند؛ حق تدریس‌های مدارس، آموزشگاه‌ها و باشگاه‌ها، مسافرکشانی که درآمدشان روزانه است و اکنون به دلیل اپیدمی کرونا درآمدی ندارند؛ کارگران نظافت خانگی که مزد روزانه دارند و سایر کارگران… همگی این اقشار از بی بهره ترین‌ها از این اقتصاد نفتی چاق وچله بوده ومی باشند واکنون با این وضعیت حاد ویروس کرونا باید قرنطینه شوند و با شکم‌های گرسنه خانواده‌هایشان مواجه باشند.
آیا دولت برای این مردم هیچ برنامه بهداشتی واقتصادی در نظر گرفته است؟ همه ما می‌دانیم که اگر اینان احساس مسئولیتی در قبال مردم داشتند الان ما با این حجم عظیم مشاغل کاذب و فقر و بدبختی مواجه نبودیم؛ اما اکنون ویروس کرونا هر لحظه عرصه را بر فقرا تنگتر می‌کند. کسانی که ایمنی کمتری دارند بیشتر در معرض هجومند و ضعیف‌ها وبیماران فوت می‌کنند اما ایمنی بالا با کدام تغذیه بوجود می‌آید؟ مردمی که گوشت ولبنیات از سفره‌هایشان به واسطه سیاست‌های نئولیبرالی دولت حذف شده است با کدام پس انداز، امکان توانایی مقابله با این بحران را خواهند داشت؟

یافتن مطالب :