فاجعه سیل هشداری اساسی

تاریخ انتشار: ۱۴ فروردین ۱۳۹۸ – ۶:۳۵ ب.ظ


پس از اعلام رسمی کشته شدن بیش از ۱۱ نفر در شمال، ۴۰ نفر در شیراز، اکنون کشته شدن بیش از ۹۰ نفر از مردم در پلدختر اعلام می شود؛ این در حالی است که منابع غیررسمی گاه کشته ها را تا چند برابر هم اعلام می‌کنند.

بیش از صد روستا در معرض نابودی قرار گرفته و ده ها پل و حاده تخریب شده است. مزارع بسیاری نابود شده‌اند و در کل می توان آنچه روی داده را یک فاجعه عمومی نامید به خصوص اینکه هنوز شهرهایی در محاصره سیل‌اند یا در معرض آن قرار دارند.

در چند سال گذشته سراسر کشور ایران از خشکسالی در رنج بود، دریاچه ها و تالاب‌های ره به خشکی گذارده بودند و کشاورزی در بسیاری از مناطق به خاطر کمبود آب با مشکل مواجه بود. چنین سیلی به قطع قابل پیش‌بینی بود و اگر تدارک لازم برای مقابله با آن دیده می شد، نه تنها خسارتی به بار نمی ‌آورد، بلکه با هدایت سیلاب‌ها و مدیریت مناسب آبخیزداری و هدایت سیلاب‌ها به تالاب ها و دریاچه ها، این تهدید به فرصتی مناسب تبدیل می‌شد.  

وقوع حوادث طبیعی مانند سیل و زلزله پدیده های ناآشنایی در اقلیم ایران نیستند، اما آنچه این پدیده ها را تبدیل به فاجعه می‌کند، بی‌کفایتی مسوولان است. آنان ترجیح می دهند به جای تدابیر لازم و مدیریت مناسب برای مقابله با بحران‌ها و پیشگیری از صدمات احتمالی، به چپاول و غارت اموال عمومی بپردازند، حقوق‌های نجومی بگیرند، فرزندان و خانواده‌هایشان را برای زندگی‌های پرهزینه و شاهانه راهی امریکا و اروپا کنند و خود شعار مرگ بر… سر  دهند، نیروهای پلیس و سرکوب را  تجهیز کرده و افزایش دهند، در مقابل اعتراضات به حق مردم، آنان را دستگیر و سرکوب  کنند تا صدای عدالت‌خواهی و  حق‌طلبی کارگران و زحمتکشان را در گلو  خفه کنند.

با کم شدن این موج بارش‌ها و فرونشستن سیلاب‌ها، شرایط را برای کمک‌رسانی مناسب‌تر شده است. به جز نیاز به مواد غذایی و آب سالم، وسایل بهداشتی، امکانات اسکان موقت، نیاز به پمپ‌های تخلیه برای خالی کردن گل و لای از منازل و وسایل و امکانات لایروبی است. مشخص کردن زمین های خاص برای تخلیه این گل و لای ها، به گونه‌ای که بعدها آسیب‌های جدی تری به محیط زیست ایجاد نکند، نیز از ضروریات است.

در  تمامی کشورهایی که با این گونه بحران‌ها روبرو هستند، ارگان‌های دولتی این خدمات را در اسرع وقت و به رایگان در اختیار آسیب‌دیدگان قرار می دهد. خواست به حق آسیب‌دیدگان سیل از مسوولان این است که نه تنها امکانات دولتی در  اختیار مردم و نهادهای مردمی و مستقل قرار گیرد، بلکه از کمک‌رسانی‌های مردمی هم جلوگیری نشود. امری که به نظر می رسد مسوولانی که خود توان لازم برای مدیریت این بحران ها را ندارند، در دستور کار دارند و از کمک رسانی مردمی جلوگیری کرده و مانع ارسال کمک‌ها می شوند.

در چنین شرایطی مردم تحت ستم نیز چاره ای جز اتکا به نیروی خود وایجاد تشکل‌ها و گروه های مردمی ندارند تا از این طریق بتوانند خواستهایشان را پیگیری کنند.

کانون مدافعان حقوق کارگر

۱۴ فروردین ۱۳۹۸

یافتن مطالب :