اختلاس ۸ میلیارد دلاری سر آمد اختلاس‌ها

تاریخ انتشار: ۲۸ اسفند ۱۳۹۷ – ۷:۴۹ ق.ظ

سخن روز

۲۰ /۱۲/۹۷

بحث از اختلاس و بردن اموال مردم به خارج از کشور قدمتی چند صد ساله دارد. از آن زمان. که راه تجارت خارجه با کشور‌های اروپائی باز شد و سوداگران راهی شرق شدند، سود‌های کلان و بادآورده از تجارت شرق همواره طمع کاسبکاران و دلالان را بر می‌انگیخت و آنان که راه و روش ثروتمند شدن را تنها در غارت و چپاول اموال مردم می‌دیدند، همواره از این طریق چشم بر ثروت اندوزی داشتند وکشورهای دیگر همواره از این دزدی‌ها و اختلاس‌ها حمایت کرده و اختلاسگران را از آن جهت در حمایت خود میگرفتند که همواره ثروتی را با خود راهی دیار فرنگ می‌کردند.

مشهور است که اولین اختلاس در این زمینه در زمان شاه عباس صفوی روی داد. او که از سود‌های کلان سوداگران اروپائی در تجارت ابریشم ایران آگاه شده بود، به جای گسترش صنعت ابریشم که می‌توانست در آن زمان پایه‌ای برای رونق صنایع دیگر باشد، در فکر آن افتاد که خود از تجارت ابریشم سود ببرد و رقیب شرکت‌های سوداگر آن زمان شود. پس محموله‌ای را که بیش از ۵۰ شتر ابریشم بود، توسط ایلچی به کشور اسپانیا فرستاد تا از فروش آن سود‌ها به دست آورد. اما ایلچی آن محموله را در آنجا فروخته و دیگر به ایران باز نگشت.

این داستان از آن روز تا به امروز ادامه دارد و حکومتگران هر آن زمان که دستشان رسیده است اموال مردم را غارت کرده و با خود برده اند و سپس هم در دیار فرنگ پناهنده شده اند و دیگر نه دست کسی به آن اموال رسیده است و نه از اختلاسگر نشانی بدست امده است. خانواده شاه را که امروز طلبکار مردم ما شده اند به یاد می‌آوریم، زیرا که هنوز زمان زیادی از آن اختلاس‌های کلان نگذشته است. اموال برده شده توسط این خاندان را بیش از ۶۶ میلیارد دلار گفته اند و خود آنان در بسیاری موارد آن را تایید کرده اند و وجود ثروت‌های کلان در دست اعوان و انصار آنان پس از چهل سال دوری از ایران آن را تایید می‌کند، اما قصه آن است که این قافله سر ایستائی ندارد و در اختلاس‌های اخیر به رو شنی همدستی اختلاس گران قبلی با اختلاس گران تازه به دوران رسیده مشهود است.

به اصطلاح بر اندازان !!!! هم دست اختلاسگران به چپاول اموال مردم مشغولند و این امر تازه‌ای نیست زیرا که سال‌ها است سیاست‌های تعدیل اقتصادی و به اصطلاح سازندگی از سرمایه داران ایرانی مقیم خارج که دقیقا همان چپاولگران قبلی هستند، به التماس خواسته اند که به ایران تشریف بیاورند و در غارت و چپاول کارگران و زحمتکشان شریک شوند و ایران را بهشت سرمایه گذاران قلمداد کرده اند که در آن نیروی کار ارزان و سود‌ها کلان است. در برابر هر روز و هر سال حقوق‌های زیر خط فقر را بر نیروی کار ایران تحمیل می‌کنند و هر گونه صدای اعتراض را با سرکوب و زندان شلاق و شکنجه پاسخ می‌دهند تا سرمایه داران و چپاول گران اموال مردم با خیال راحت بتوانند به غارت و چپاول خود ادامه دهند. بر مردم غارت شده و کارگران و زحمتکشان روشن است که افشای این اختلاس‌ها تنها نوک کوه یخی است که از آب بیرون زده است و به قول خود قدرتمداران تنها ۱۰درصد کارهای خلاف کشف می‌شود. این ۸ میلیارد دلار را باید کنارملیارد دلار‌های قبلی بگذاریم و کنار آن ۱۳۰ میلیارد دلار آزاد شده در برجام و در کنار آن ۷۵۰ میلیارد دلار نفت فروخته شده در دولت‌های دهم و نهم و…

چه چیزی زمینه این اختلاس‌ها و دزدی‌ها را فراهم می‌کند؟

دستمزد‌های زیر خط فقر یکی از عوامل اساسی رشد اختلاس‌ها

در درجه اول وجود دستمزد‌های چند برابر زیر خط فقر زمینه اصلی را برای تجمع و گردآوری ثروت در دست صاحبان سرمایه می‌شود. صاحبان سرمایه با عدم پرداخت بخش مهمی از دستمزد کارگران و زحمتکشان و حقوق بگیران هر روز بر سرمایه و ثروت خود می‌افزایند و افزودن به این سرمایه و ثروت به هر طریق موجب آن می‌شود که زندگی‌های پر زرق و برق آن دیار فرنگ جاذبه‌های فراوانی را برای هزینه کردن این ثروت‌های جمع شده از طریق دزدی از دستمزد زحمتکشان، ایجاد کند و از همین طریق است که فرزندان مقامات و صاحبان ثروت و سرمایه زندگی در آن کشور‌ها را ترجیح داده و سرمایه داران کوچکتر نیز به برکت همین دستمزد‌های ارزان به پیروی از بزرگ سرمایه دارانِ الگوی خود، فرزندانشان را برای به ظاهر تحصیل (و به حقیقت زندگی) راهی دیار دیگر می‌کنند و هر یک نیز برای خود، زندگی و الاف و الوف در ورای آبها تدارک می‌بینند.

در ثانی عدم پرداخت دستمزد مناسب برای کارگران و زحمتکشان و اقشار تحت ستم سبب می‌شود تا ثروت و سرمایه جامعه در میان مردم به گردش در نیاید و از پخش آن در دستان تمامی مردم و در نتیجه از توزیع در کل جامعه جلوگیری شود و روز به روز مناطق فقر نشین و آلونک نشین‌ها و تهی دستان شهری گسترش یافته و چرخه اقتصاد تنها در دستان عده‌ای خاص گردش کند. آن جا که ثروت و سرمایه انبوه شده است، سرمایه و ثروت‌های وارده را می‌بلعد و از گردش آن در دستان زحمتکشان و کارگران جلوگیری می‌کند و از همین روست که دلارهای فروش نفتی با یک چرخش سر از حساب‌های بانکی قدرتمداران و وابستگان در می‌آورد و صد البته بانک‌های خارجی قابل اعتمادترند.

ثالثا دستمزدهای چندین برابر زیر خط فقر و ایجاد خیل عظیم تهیدستان که بیش از ۵۰ در صد جمعیت در آمارهای رسمی اعلام می‌شود، محیط نا امن اجتماعی را برای صاحبان قدرت و ثروت به و جود می‌آورد که آنان از ترس به خطر افتادن سرمایه‌های خود و از کف دادن ثروت‌های باد آورده، همواره به دنبال مکان‌های امن‌تری برای خود دست و پا می‌زنند و این مکان‌های امن تر را در کشورهائی می‌یابند که از ثبات اجتماعی بیشتری برخوردارند. از این رواست که همواره به دنبال خارج کردن اموال غارتی از کشورند ودر این زمینه تبدیل ریال‌ها به دلار‌ها و خارج کردن آنها از چرخه اقتصاد هرروز بر فقر و سیه روزی می‌افزاید.

در نتیجه تمامی این گفتار، یکی از راه‌های اساسی برای مقابله با این غارت و چپاول در هر حاکمیتی تلاش و مبارزه برای متشکل کردن نیروی کار و بالا بردن دستمزد‌های شاغلان و صاحبان اصلی سرمایه‌های اجتماعی است تا سرمایه و ثروت اجتماعی را از چنگال قدرتمداران و غاصبان جایگاه‌های مردمی به در آورده و زمینه‌های امنیت اجتماعی فراهم شود.

اگر ثروت‌ها و سرمایه‌های بادآورده و غارت شده در دستان عده‌ای خاص جمع نشود، آنها نمی‌توانند به فکر غصب و چپاول آنها بر آیند تا هرروزه شاهد غارت واختلاسی جدید باشیم.

یافتن مطالب :