مهاجران در حال حرکت به سوی امریکا ترامپ در تلاش برای متوقف کردن این کاروان*

تاریخ انتشار: ۱۶ آبان ۱۳۹۷ – ۹:۴۷ ب.ظ


شهناز نیکوروان

درحالی که سرمایه مرزی نمی شناسد، مهاجران حق عبور از مرزها را ندارند، مهاجرانی که به واسطه نیروی کار ارزان قیمت بیشترین سود را به سرمایه داران می رسانند.
“جهانی سازی”، قطعا یکی از رایج ترین واژه های است که مورد استفاده و سوء استفاده قرار گرفته و پدیده ای را توصیف می کند که به طور معمول به عنوان یک گسترش بی نظیر و اجتناب ناپذیر نیروهای بازار در سراسر سیاره شناخته می شود. تقریبا تمام اقتصاددانان، سیاستمداران، کارفرمایان و روزنامه نگاران جریان اصلی، جهانی شدن را به عنوان نتیجه طبیعی توسعه اقتصادی و آن را برای همه سودمند می بینند. اما این ادراک با واقعیت “جهانی شدن” مطابقت ندارد. ظهور شرکت های فراملیتی و زنجیره تولید جهانی آنها، نتیجه اعمال عمدی و سیاسی، تصمیم گیری در بالاترین سطح قدرت است. هدف آنها افزایش سود با جستجوی ارزان ترین منابع کار و مواد اولیه از طریق سیاست گذاری در سطح ملی و بین المللی تسهیل شده و تا حد زیادی موفقیت آمیز بوده است. اما کارگران در هر کشوری هزینه های این سودطلبی را در قالب افزایش نابرابری و فقر، تخریب رفاه اجتماعی و اتحادیه های کارگری و یک اقتصاد جهانی سرگردان که مانند حباب در حال ترکیدن است، حوادث و بحران ها می پردازند.
چهره جدید سرمایه داری جهانی در جای جای آمریکای لاتین خود را نشان می دهد، این نابسامانی اقتصادی و فقر، مردم و به ویژه کارگران را به امید یافتن شغل به هر سویی رهسپار می کند. جابه جایی آزاد نیروی کار، یکی از جنبه های “جهانی شدن” است. این آزادی برای سرمایه است که از طریق به کارگیری کارگران خارجی با دستمزد پایین، به حداکثر سود و بهره وری دست یابد. برای کارگران مهاجر، آزادی بسیار محدودی برای سفر به سایر نقاط جهان وجود دارد، هر چند این تنها راه برای فراهم آوردن حداقل امکانات برای تامین غذای خانواده هایشان است. این کارگران در واقع در این حد آزاد هستند تا پس انداز خانواده هایشان را به قاچاقچیان بدهند و اگر خوش شانس باشند، پس از یک سفر خطرناک، اغلب با مزدی بسیار کمتر از حداقل دستمزد در کشور مقصد مشغول به کارهای بسیار طاقت فرسا و موقت می شوند.
علاوه بر مشکلات اقتصادی ناشی از جهانی سازی در امریکای لاتین می توان به کودتاها و سرکوب های خونین نیروهای مترقی نیز اشاره کرد که منجر به فرار مردم از خانه و کشورشان شده است مانند کودتای ۲۰۰۹ هندوراس با پشتیبانی امریکا که حتی پس از هشت سال که سرمایه داری موفق نشده که حتا با برگزاری انتخابات در دسامبر ۲۰۱۷ ثبات را به این کشور برگرداند و مردم همچنان در حال فرار و ترک خانه هایشان هستند.
کاروان مهاجران با عبور از مکزیک در حال نزدیک شدن به مرزهای امریکا هستند و در نهایت سعی در ورود به خاک امریکا را دارند. ترامپ برای ترساندن مهاجران اعلام کرده است ده تا پانزده هزار نیروی نظامی برای جلوگیری از عبور این کاروان، به مرزهای ایالات متحده اعزام خواهد کرد.
گاردین می نویسد: هزاران مهاجر امریکای مرکزی در امتداد مرزهای ایالات متحده در جنوب مکزیک راه می روند. این جمعیت که از زنان، مردان، کودکان و خانواده ها تشکیل شده است، از زمان خروج از شهر سن پدرو سولا در هندوراس در ۱۲ اکتبر، به طور پیوسته رشد کرده است، اما تعداد دقیق آن مشخص نیست، زیرا هیچ گروه مشخصی آن را سازماندهی نمی کند.
وزارت داخله مکزیک روز سه شنبه تعداد آنان را در حدود ۴۵۰۰ نفر اعلام کرد. مقامات محلی شهر(Huixtla) تعداد شرکت کنندگان را نزدیک به ۶۰۰۰ تخمین زده اند، در حالی که مقامات سازمان ملل اعلام کرده اند که حدود ۷۲۰۰ نفر مهاجر در این کاروان حضور دارند.
برخی از این مهاجران در حال حاضر از کاروان جدا شده اند: ۱۶۶۹ نفر برای پناهندگی در مکزیک درخواست داده اند و ۴۹۵ نفر از هندوراسی ها نیز خواستار بازگشت به کشور خود شده اند.
حرکت این کاروان از هندوراس آغاز شده و بیشتر شرکت کنندگان در آن از کشورهای السالوادور، گواتمالا و تعدادی نیز از نیکاراگوئه هستند. چند روز پیش ترامپ ادعا کرده بود که بخشی از این مهاجران از مدیترانه و افریقا … هستند اما گزارشگران حاضر در کاروان، هیچ شواهدی مبنی برتایید ادعای دونالد ترامپ نیافته اند که “خاورمیانه”ای ها به این گروه نفوذ کرده باشند؛ هر چند بعضی مهاجران از آفریقا و آسیا به طور منظم از طریق مکزیک برای رسیدن به ایالات متحده سفر می‌کنند. آدام ایساسون از دفتر سازمان واشنگتن WOLS اعلام کرد که آمار ایالات متحده و مکزیک نشان می دهد که در سال۲۰۱۷ ، فقط ۸۶۹ نفر از کشورهای خاورمیانه، افغانستان -پاکستان و صحرای غربی در منطقه مرزی ایالات متحده بازداشت شده اند که ۰٫۵٪ کل دستگیرشدگان از مکزیک را نشان می دهد و حتی در ایالات متحده درصد کمتر از این تعداد بوده است.
چه کسانی کاروان را سازماندهی کرده اند؟
در مصاحبه هایی، اعضای گروه هندوراسی ها گفتند که از طریق پست های فیس بوک و گزارش ایستگاه تلویزیونی محلی HCH از حرکت کاروان مطلع شده اند . یک عضوسابق کنگره به اشتباه مطرح کرده بود که یک شبکه رادیویی هزینه های سفر را پوشش می دهد.
پس از آن، شایعات به سرعت گسترش یافتند، از جمله وعده های دروغینی مانند این که به هر یک از اعضای کاروان در ایالات متحده پناهندگی داده خواهدشد. داروین راموس، ۳۰ ساله، می گوید که او از ترس تهدیدهای یک باند مواد مخدر محلی تصمیم به فرار داشت اما ناامید شده بود که خبر حرکت کاروان به محله اشان رسید، او بهترین فرصت را برای فرار از آن شرایط به دست آورد.
چرا مردم به کاروان می پیوندند؟
مردم حاضر در کاروان می گویند که از فقر بی پایان و تهدید های خشونت آمیزی خسته شده اند که آمریکای مرکزی را به یکی از خطرناک ترین مناطق جهان تبدیل کرده است.
براون دلارتا ۳۰ ساله که مکانیکی از ال سیبای هندوراس است، زخم گلوله در شانه و پایش را نشان می دهد که نتیجه ضربات یک باند در محله شان است. همانند بسیاری از مهاجران دیگر در هندوراس، وی گفت که حقوق کم، افزایش قیمت برای نیازهای ابتدایی زندگی مانند غذا، آب و برق و همچنین تقاضای اخاذی باندهای محلی باعث شده است که شرایط سخت در محل زندگی اش پایانی نداشته باشد.
چند خانواده نیکاراگوئه ای در این گروه می گویند از کشور خود فرار کرده اند تا از ناآرامی های سیاسی و سرکوب خشونت آمیز دولت که باعث شده بیش از ۳۰۰ نفر جان خود را از دست بدهند ، در امان باشند.
مهاجران می گویند که مسافرت گروهی موجب صرفه جویی در هزینه های آنها می شود. هزینه هر سفر یک کویوت (اصطلاحی برای قاچاقچیان امریکای لاتین یا قاچاقچیان انسان برای ورود به ایالات متحده امریکا) است. این مبلغ برای محافظت در مقابل راهزنانی است که اقدام به آدم ربایی، اخاذی و تجاوز به عنف می کنند و همچنین هزینه عبور از پست های پلیس مهاجرت مکزیک است که در سرتاسر کشور پخش هستند.
آن ها کجا می روند؟
به نظر می رسد هیچ کس در این گروه دقیقا برایش مشخص نیست که چه مسیری را از طریق مکزیک در پیش خواهند گرفت. در حال حاضر، کاروان در حال حرکت در امتداد ساحل کم جمعیت ایالت جنوبی جیاپاس است که بیش از ۱۲۴۳ مایل (۲۰۰۰ کیلومتر) مرز مشترک با ایالات متحده دارد.
به گفته جورج آندراژاد، یکی از فعالین، مهاجران حدودا ۱۰ روز برای رسیدن به ایالات متحده زمان می خواهند، اما سرکوب اداره مهاجرت مکزیک، مردم را مجبور می کند تا مسیرهای غیرمستقیم و خطرناکتر را در پیش بگیرند، و این امر سبب خواهد شد که حرکت کاروان ماه ها طول بکشد.
برخی از مردم می گویند که در گذشته، بالا پریدن روی واگن ها قطار حمل بار (مثل La Bestia ) یکی از راه های عبور از مکزیک بوده است؛ اما مقامات اداره مهاجرت و راهزنان استفاده از این مسیر را در سال های اخیردشوارتر کرده اند و اکنون کمتر متداول است.
برخی تصور می‌کنند که کاروان ممکن است مسیری طولانی را به سوی کالیفرنیا طی کند که در آن جا ممکن است، نسبت به دادگاه های مهاجرت مرزهای نزدیک تری مانند تگزاس، امید بیشتری برای دریافت همدردی دلسوزانه داشته باشند.
چه کسانی به اعضای کاروان کمک می کند؟
آنها شبها را در اردوگاه های موقت و یا در کلیساها و مدارس اتراق می کنند، لباس هایشان را در رودخانه ها شسته و به کمک های مردم محلی تکیه می کنند. معاون رئیس جمهور آمریکا، مایک پومپئو، گفت که رئیس جمهور هندوراس، خوان اورلاندو هرناندز، به او گفته که هزینه مالی کاروان توسط دولت ونزوئلا تأمین می شود؛ اما هیچ مدرکی برای حمایت از این ادعا ارائه نشده است. خبرنگارانی که با این گروه سفر می کنند، می‌گویند هیچ نشانه ای از دخالت ونزوئلا دیده نشده است. در عوض، اکثر حمایت های عملی توسط مردم عادی مکزیکی انجام می‌شود، یعنی مکزیکیان عادی، همه چیز از بطری آب و لباس گرفته تا بستنی و… به مهاجران می دهند. صاحب رستوران رافائل گومز، ۲۰۰ بشقاب لوبیا، برنج و ترتیلا(نان ذرت مکزیکی) را به گروهی کمک کرد که به شهر Huixtla رسیده بودند. او گفت: ” این کمترین کمکی است که می شود به این مهاجران کرد .”
شهردار محلی، خوزه لوئیس لاپارا کالدرون، گفت که شهرداری غذا و نوشیدنی ها را تهیه می کند، و همچنین پناهگاه های ضد آب را فراهم می کند. او گفت: “اینجا دولت های فدرال یا ایالتی هیچ کمک نمی کنند.”
اعضای گروه حمایت از مهاجران(Pueblo Sin Fronteras ) که در ماه آوریل یک کاروان مشابه، اما کوچکتر، را سازماندهی کرده بودند، همراه با مهاجران هستند. اما آنان هرگونه دخالت در تشکیل کاروان کنونی را انکار می کنند. اعضای کاروان می گویند که هیچ سازماندهی ای وجود ندارد.
مهاجران با چه چالش هایی روبرو هستند؟
حداقل درجه حرارت در چیاپاس ۳۰ درجه سیلیسوس (حدود ۹۰درجه فارنهایت) است و با وجود رطوبت بسیار زیاد نشانه های کمی از بارش باران وجود دارد. امدادرسانان صلیب سرخ درمانگرانی هستند که به درمان تاولها ، کم آبی بدن و سایر بیماری های ناشی از فعالیت جسمی در شرایط گرم و مرطوب می پردازند.
آنان همانطور که به سمت شمال می روند، مجبورند از مناطقی عبور کنند که خشونت در آن فراوان است. مهاجران به طور مرتب هدف اخاذی یا آدم ربایی قرار می گیرند. آنها همچنین از شهرهایی عبور می کنند که سال گذشته در زلزله ویران شده اند.
در حال حاضر، پلیس مکزیک اجازه می دهد که مهاجران بدون مجوز عبور کنند. شهردار لاپارا گفت که “دستان پلیس بسته است”، او امکان سرکوب کاروان را بعید می داند، چرا که تعداد زیادی از خبرنگاران و ناظران حقوق بشر همراه با این گروه سفر می کنند.
در مرز چه اتفاقی خواهد افتاد؟
اکثر مردمی که به مرز برسند، به احتمال زیاد خود را به مقامات ایالات متحده تحویل می دهند و درخواست پناهندگی می کنند، اگر چه چند نفر که بیشتر مردان جوان هستند ، می گویند که اگر درخواست پناهندگی غیر ممکن باشد، سعی خواهند کرد غیرقانونی وارد شوند.
ترامپ گفته است که به اعضای کاروان اجازه ورود نخواهد داد، اما ایالات متحده به لحاظ قانونی مجبور است موارد پناهجویان را مورد بررسی قرار دهد. اگر آنها اولین گام فرایند پناهندگی را بگذرانند که به عنوان یک مصاحبه ترسناک معتبر شناخته می شود، در ایالات متحده بازداشت شده یا آزاد می شوند و ماه ها باید در انتظار دادگاه مهاجرت بمانند، انتظاری که احتمالا سال ها طول خواهد کشید.
اگر آنها غربالگری(آزمایش یا بررسی) را پشت سر نگذارند و سابقه قبلی ورود خود به امریکا را تکذیب کرده باشند، اخراج خواهند شد.
کاروان ماه آوریل ۱۵۰۰ نفر بودند که تا زمان رسیدن به مرز به چند صد نفر کاهش یافتند. از این گروه، ۴۰۱ نفر، با توجه به خدمات شهروندی و مهاجرت ایالات متحده (USCIS) درخواست پناهندگی کردند. از این تعداد، ۳۷۴ نفر مصاحبه ترسناک را پشت سر گذاشتند، اما وزارت امنیت داخلی (DHS) اعلام کرد که آنها نتایج پرونده های پناهندگی خود را پیگیری نکرده اند . ۱۲۲ نفر دیگر سعی در ورود غیرقانونی داشتند، اما آنها نیز قادر به درخواست پناهندگی شدند هر چند نتیجه پرونده های آنها مبهم است.
کاروان گام به گام به مرزهای امریکا نزدیک می شود و ترامپ از آن به عنوان شبحی ترسناک برای ترساندن مردم و به دست آوردن آرای بیشتر برای جمهوری خواهان استفاده کرد. اما اینکه آیا این موج مهاجران بتوانند به خواسته به حقشان که برخورداری از یک زندگی انسانی است برسند، همچنان ناروشن است.

* منبع:
s://www.theguardian.com/us-news/2018/oct/24/caravan-migrants-what-is-it-where-from-guatemala-honduras-immigrants-mexico

یافتن مطالب :