سخن روز : نیروهای آینده نگر در اعتراضات مردمی (بخش ۲)

تاریخ انتشار: ۲۵ تیر ۱۳۹۷ – ۸:۲۲ ق.ظ

۲۴ تیر ماه

در بخش نخست وجود دو نحله مشخص در اعتراضات مردمی را بیان کردیم: نحله‌ای که خواهان تغییرات اساسی در ساختار اقتصادی و اجتماعی است که در آن کارگران و زحمتکشان و تهی‌دستان و حاشیه نشینان مبنای اصلی بنیان‌های اجتماعی باشند و هرگونه برنامه ریزی برای حل معضلات اجتماعی بر پایه تامین زندگی عادلانه برای انسان‌ها باشد و نحله دوم اصلاح طلبان درون نظام سرمایه داری هستند که از هر گروه اعم از سلطنت‌طلب و لیبرال و طرفداران بازار آزاد ، سعی در حفظ نظام سودمحور دارند که بر مبنای آن فروش نیروی کار از یک طرف و حاکمیت نظام سرمایه‌دارانه محفوظ می‌ماند .
این دو نحله هم اکنون نیز در شیوه‌های مبارزاتی خود صفوفشان را مشخص می‌کنند و شعارهای مبارزاتی جداگانه ای دارند.
این امر را در جای جای مبارزه به خوبی شاهد هستیم. این دو نوع مبارزه را در مورد مبارزات زنان به خوبی شاهد هستیم . در حالی که زنان مبارز، در هشتم مارس سال گذشته در مقابل وزارت کار با شعارهای مشخصی مانند حق اشتغال و رفع تبعیض‌های جنسیتی در کنار حق انتخاب پوشش و مخالفت با حجاب اجباری تظاهراتی برپا می کنند، برخی دیگر، مبارزات زنان را فقط محدود به برداشتن روسری می‌کنند و رسانه های نظام سرمایه‌داری به گونه‌ای روشن نوع اول مبارزه را که در آن بیش از ۸۰ نفر به طرز وحشیانه و خشنی دستگیر می‌شوند، سانسور می‌کنند!
همین مسئله در باره مبارزات سراسری نیز شاهد هستیم و در حالی که شعارهای اصلی مردم که علیه دیکتاتوری و تبعیض و اختلاس و غارت اموال مردم و برای “نان، کار، آزادی” است ، کمرنگ جلوه داده می‌شود و شعارهای سلطنت طلبانه که متعلق به عده بسیار محدودی است، بسیار بزرگتر از میزان واقعی آن نشان داده می‌شود. همان گونه که در قسمت اول گفتیم شواهدی حاکی از آن است که این شعارها مورد حمایت بخشی از منابع قدرت نیز هست زیرا که برای سرمایه‌داران مهم‌ترین مسئله حفظ سرمایه و سودشان هست و اسم حکومت برایشان فرقی نمی‌کند .
اما در این میان، برخی از به اصطلاح طرفداران طبقه کارگر، سپر انداخته و تسلیم جو موجود و موج جایگزین مبارزه می‌شوند. آنان در یک تسلیم طلبی فریب سناریوسازی محافل سرمایه داری شده و شعار «بجنگ تا بجنگیم» مردم را تبدیل به شعار «برقص تا برقصیم» می‌کنند و نام این کار خود را هم مدرنیزاسیون مبارزه می‌گذارند و یا گروهی دیگر، با استفاده از رسانه‌های مزدور دولتی می‌خواهند شعاری بی محتوا و بی ارتباط به جنبش کارگری را جایگزین تشکل سراسری کنند، افراد سینه چاک انتخابات را به عنوان نمایندگان جنبش کارگری معرفی می‌کنند و در این زمینه جاده‌های آینده اصلاحات در نظام سرمایه‌داری را هموار می‌کنند .
در حالی که مردم تحت ستم برای یک لیوان آب آشامیدنی در فشار قرار دارند، آنان با برگزاری مراسم رقص در جلوی مسجدی که معلوم نیست در کجای جهان قرار دارد، مبارزات مردمی را لوث می‌کنند و با دادن بهانه‌ای تازه به دست سرکوبگران در مسیر مبارزه‌ی مردم اخلال می‌کنند. آنان که نوستالوژی ارتباط با مردم را دارند، گمان می‌برند که به این طریق می‌توانند عقب ماندگی خود را جبران کنند و با هر سناریوئی که حکومتیان با همکاری جناح های محافظ نظام سرمایه‌داری به راه می اندازند، خود را هم‌آوا نشان می دهند تا این بار مثلا از قافله عقب نمانند. غافل از آنکه مبارزات مردمی علیه نظام سرمایه‌داری راه و روش خود را دنبال می‌کند و مقهور راه نشان دادن‌های غلط و انحرافی مشاطه گران این نظام نمی‌شود.
آنان که هرروز با براه انداختن سرو صدائی جدید می‌خواهند به اصطلاح متولی برای مبارزات مردم بتراشند و برای مبارزات مردم شوراهای انقلاب ساختگی درست کنند ره به بیراهه می‌برند. مردم در مبارزات خود به روشنی خواسته‌هایشان را بیان می‌کنند: اشتغال برای همگان، تامین یک زندگی انسانی برای هر کسی که در جامعه زندگی می‌کند و دستمزدهایی بالاتر از خط فقر، برخورد با غارتگران اموال مردم، آزادی‌های فرهنگی و اجتماعی و… اینها خواسته‌های مشخصی است که در اعتراضات مردمی بارها گفته شده و در واقع پیام مشخصی به سرکردگان نظام و حافظان ثروت و قدرت است. مردم مبارز نیز شادی، آزادی پوشش و… را حق خود می دانند اما گول سناریوهای ساختگی را نمی‌خورند و این برخی از به اصطلاح روشنفکران دور از مردم اند که هیچ تصور درستی از مبارزات مردمی ندارند و در حقیقت همچنان همانند سال‌های دور می‌خواهند ذهنیت خود را بر خواسته های مردم تحمیل کنند . تشکل‌های مردمی که در این مبارزات شکل گرفته و قوام می یابند، راه مبارزه را هر روز هموارتر یافته و بر اصول خواسته های خود پای می‌فشارد و در این دام های گسترانده از جانب محافل ریز و درشت نظام سر‌مایه‌داری نمی‌شود. مبارزات کارگران و زحمتکشان و تهی دستان راه خود را می‌رود و خواهان تغییر در اساس نظام سرمایه داری است و در این راه تشکل های سراسری خود را ایجاد خواهد کرد و خواسته های مشخص خود پی خواهد گرفت .

یافتن مطالب :